Hz. Ömer Efendimize atfedilen "Allah'a sessiz davetçiler olun, hâlinizle" ifadesinin müşahhas bir örneği idi. Derviş meşrepliydi.
İslam neydi? İslam sevgiydi, İslam zararsızlıktı, İslam tüm varlığa faydalı olmaktı...
Birkaç gün önce güzel bir insan ayrıldı aramızdan. Ayhan Akçayiğit Hocamızın vefat haberi geldi, mahzun olduk ister istemez.
Erkam Yayınları'nda iş yeri doktorumuzdu Ayhan Hoca. Bir müddet Pazartesi günleri İkitelli'ye geldi, çalışanların dertlerini dinleyip çare olmaya çalıştı. Kısa sürdü birlikteliğimiz, sonrasında vazifeyi devretti. Lakin bizim kendisiyle iletişimimiz kesilmedi, hasbihalimiz devam etti.
Öyle anlamlı bir yer bıraktı ki kalbimde, nasıl anlatacağımı bile tam bilemiyorum. Onun gittikçe melekleşen simasının yanında benim kelimelerim sahiden de kırık dökük kalacak gibi. Fakat birkaç satır yazmasam içim rahat etmeyecek, kelimelerin asıl sahibine sığınarak sözün kapısını aralamak isterim.
Ayhan Hoca elinde çantasıyla gelirdi Erkam'a, mütevazi giyinirdi, kendi hâlinde takılırdı. Çalışanlar odasında olduğunu görünce yavaştan sıraya girer, sağlık sıkıntılarını paylaşırlardı. Ben de o geldiğinde hem selam verir hem de sağlığımın genel gidişatı hakkında çeşitli sorular sorardım.
Doğal hâli ilaç gibiydi Ayhan Hocanın, insana güven telkin eden, huzur veren bir yanı vardı. Tebessümünü eksik etmez, babacan bir eda ile herkesi hoş tutmaya çalışırdı. Bazen kendimce girift sualler sorar, ardından aldığım cevap karşısında birlikte gülerdik:
- Süleyman Kardeşim takma kafana, geçer Allah'ın izni ile!
O böyle söyleyince sahiden de yelkenlerimi indirir, meseleleri halletmiş olmanın verdiği bir huzur soluklardım. Latifeyle takılırdım kendisine, "hocam doktor sensin, somut bir şey söyle ne olur" derdim, bana genel bir bilgi verip işi sonunda yine "tatlıya" bağlardı. Yani "çok dert etmeyelim, tedbirimizi alalım, moral bozmayalım, stres yapmayalım" türünden sözlerle bir nevi terapi yapıp uğurlardı bizi.
Uzunca bir müddet uzaktan yazıştık, haberleştik. Gece gündüz demeden sağlıkla ilgili samimi yönlendirmeler yaptı, elinden gelen yardımı esirgemedi. Allah'ın Şâfi ismi şerifinin açık bir tecellisiydi benim için, sözünden, hâlinden huzur alırdım, varlığıyla dahi sevinirdim.
Ayhan Hocamız bir insan güzeliydi, çok az tanıyordum fakat çok seviyordum, bu hâli hissettiğim nadir insanlardan biriydi. Hz. Ömer Efendimize atfedilen "Allah'a sessiz davetçiler olun, hâlinizle" ifadesinin müşahhas bir örneği idi. Derviş meşrepliydi, aldığı nefesleri sekine ile alıyor gibiydi, elinden dilinden hiçbir varlığa zarar gitmeyeceğini düşünürdük.
En son, bir hafta önce sesli notla bir ricam olmuştu kendisinden. Birkaç saat içinde cevap gelmeyince, şaşırmıştım doğrusu. Ne yapıp eder muhatabının gönlünü hoş ederdi, biliyordum bunu, cevap gecikince biraz duraksamıştım. Bir gün sonra yine yazdım, ses çıkmadı. "Acaba umreye mi gitti?" diye düşündüm içimden. Öyle ya, Ayhan Hoca gezici şifa insanı gibiydi, dertliyi mutlaka bir şekilde teselli ederdi. Bekledim, bekledim, bekledim, üçüncü kez denedim şansımı, yine ses yok. En son, geçtiğimiz cuma sabahı, içimde Ayhan Hocamızın sevgisiyle uyanmıştım, gönlümden "bugün aramalıyım mutlaka" düşüncesi geçiyordu, uzayan sessizlik içimde büyük bir meraka dönüşmüştü.
Öğlene doğru iş yeri grubumuzda Ayhan Hocamızın vefat haberini paylaştılar, içimdeki taşlar acıyla yerine oturdu, hüzünlendim, derinlerden bir "ahh" koptu. "Demek Ayhan Hocamız Rabbine kavuştu" dedim içimden, onun ebediyet yolculuğu çok manalı geldi hayalime. Gıpta ettim hâline, berraklığına, insanlığına...
İşte böyle, şahitlik ederim ki Ayhan Hoca bir insan güzeliydi, bilgisini esirgemez, tecrübelerini iyilik yolunda cömertçe sarf ederdi. Gönüllü olarak Suriyeli bir aileye yardım ulaştırırdık her ay, senelerdir bu hayra da gücü yettiğince katılırdı, Ramazan ve Kurban bayramlarında infaklarını epey arttırırdı.
Ayhan Hocam, sizi Allah için sevdik, seviyoruz, seveceğiz.
Hatıranız azizdir, kullardan bir kul olmanın güzelliğini sizde gördüm, hastaya herhangi bir reçete yazmadan önce gönülden bir ilaç takdim etmenin ne demek olduğunu sizde anladım.
Dilerim Peygamber Efendimiz'in hamd sancağı altında ilk toplananlardan biri olursunuz, amin...
9 Kasım 2026
Süleyman Ragıp Yazıcılar
Yorumlar
Yorum Yaz